Türkiye Cumhuriyeti Devleti`nin kuruluşundan bu yana tamı tamına 88 yıl geçti. Bu devletin kuruluş koşullarını unutmuş gibi görünüyorsunuz.
1920`li yıllarda Anadolu`nun nüfusu 11 ya da 12 milyon kadardı. Yani bugünkü İstanbul`un nüfusundan daha az. Bu nüfusun da ancak yüzde onu okuma yazma biliyor. Onların da yarısı ancak adını yazabilecek kadar.
Verem, sıtma, trahom gibi hastalıklar ortalıkta kol geziyor. Nüfusun yarısı hasta.
Aslında tüm nüfus yıllarca süren savaşlardan bezgin, yılgın, bitkin düşmüş.
İşte yirminci yüzyılın en büyük kurtuluş savaşı ve siyasal mucizesi bu nüfusla gerçekleştirildi.
Türkiye Cumhuriyeti Devletinin sınırları, bazı devletler tarafından cetvelle çizilmedi. Yine bu topraklar emlak borsasından da alınmadı. Bugün üzerinde yaşadığımız toprakların her metrekaresi kan ve gözyaşı ile sulanmıştır.
Bu savaş; sadece İstanbul`u ve Anadolu`yu işgal eden İngilizlere, Fransızlara, İtalyanlara karşı verilmedi.
Bu savaş; Batıdan çıkarma yapan taze kuvvet Yunan ordularına karşı, doğudan saldıran Ermenilere karşı, içerdeki halife taraftarlarının isyanına karşı da verildi.
O günkü koşullarda bir çok kişinin aşırı milliyetçi, şovenist, duygularını gıcıklayan bu gerçekler, yeni Türkiye Cumhuriyetini ırkçı, faşist bir diktatörlüğe yöneltmedi.
Tam tersine yeni Cumhuriyet, ırk, din, dil, mezhep farkı gözetmeksizin "BU SINIRLARI ÇİZEN, BU DEVLETİ KURAN HALKA TÜRK HALKI DENİR,, anlayışıyla "DEMOKRATİK, LAİK, SOSYAL BİR HUKUK DEVLETİ,, olmayı hedef seçti.
24 Temmuz 1923`te imzalanan LOZAN ANDLAŞMASI birinci dünya savaşından sonra imzalanan tek barış andlaşmasıdır.
Bu nedenle:
Farklılıklarımızı koruyarak bir arada yaşamasını bilelim. Bu toprakların güzelliklerinden eşit ve adil biçimde yararlanılmasının yollarını bulalım.
Birbirimize, haksız ve adaletsiz bir biçimde ayrıma bir vicdanla bakmayalım.
Kinci ve intikamcı olmayalım.
Kadın-Erkek, Türk-Kürt, Sünni-Alevi, Zengin-Yoksul, Türbanlı-Türbansız ayrımcılıkların ve çatışmalarına izin vermeyelim.
Yoksa aksi halde birilerinin değirmenine su taşımış oluruz.
