ÖNCE SOR, SONRA VUR.

Vaktiyle bir orman köyünde bir karı-koca mutlu yaşarlarmış. Kadın günün birinde hamile kalır. Ancak talihsizlik buya kendisi hamile kalınca kocasını kaybeder.
Adamcağız hakkın rahmetine kavuşur.
Gel zaman-git aman kadın, ormanda bir gelincik ile arkadaş olur. O´nu evine alır. Besler, büyütür. Çok iyi anlaşmaktadırlar. Evin bir ferdi gibi olur gelincik.
Gün gelir. Zaman dolar. Bebek doğar.
Böylece aileye birisi daha katılır. Aile artık üç kişiliktir. Ne var ki evin, bebeğin ihtiyaçları birikmiştir. Kadın şehre inmek zorundadır.
Atlar arabaya gelir şehre. İşlerini görür.
Akşamüzeri döner köyüne.
Evine gelir. Aman Allah´ım o da ne? Gelincik kapıda, ağzı burnu kan içinde. Kadının kan beynine sıçrar.
Sorgu sual etmeden gelinciğin kafasını koparıverir orada.
Bu arada bebeğin sesini duyar. Koşar odaya. Kaldırır örtüyü. Bebeğin yanında parçalanmış bir yılan. Ve bebek gülmektedir.
Ya dostlar.
Yargısız infaza örnek ne güzel bir öykü değil mi?
Hayatımız boyunca ne kadar rastlıyoruz böyle örneklere. Oysa bizim yaşam öğretilerimizde: ?Duyduğuna asla inanma. Gördüğünü de gözünü sil tekrar. Tekrar bak. Öyle karar ver? diye öğütler vardır. Tanrı cümlemizi yargısız infazlardan korusun?
Tomurcuk derdinde olmayan ağaç odundur. (N.F.Kısakürek)