Okullar açılırken mülteci çocuklarımız...

Okullar açılırken mülteci çocuklarımızın geleceğini hiç düşündünüz mü?
Yaşadığım kent İstanbul´da tanık olduğum bir olayı sizlerle paylaşmak istedim.
Alışveriş yapmak üzere gittiğim bir markette küçük bir kız çocuğunu kırtasiye reyonunda içerisinde rengarenk türlü türlü kırtasiye eşyalarının bulunduğu sepeti karıştırırken gördüm.
Küçük kıza yaklaştığımda, kaçıncı sınıfa geçtiğini sorduğumda, bana bakıp ellerini havaya kaldırarak konuştuğumu anlamadığını anlatmaya çalıştı.
Bu kez ben ?Mektep´ dedim, kız ise ?Gitmeyeceğim´ anlamında yüzünü buruşturdu. ?Sebep´ dedim, ?Bilmiyorum´ anlamında ellerini yine her iki yana açtı. Sonra İngilizce bilip bilmediğini sordum bilmediğini anladım.
Kıt Arapçamla ismim Bahar deyip, karşılığı Arapça ?Mesmuke´ diyerek, küçük kıza adını sorduğumda, yüz ifadesiyle çok mutlu olduğunu gösterirken bende okula inşallah seneye başlarsın dediğim de, ise o da inşallah yanıtını veriyor.
Ve.. Bitiriyoruz sohbeti?
Bu kısa sohbete bile küçük kız çok sevinmiş olmalı ki ben markette dolaşırken 5 dakika sonra yine annesinin yanından beni gösterip bir şeyler konuşuyor, koşup yanıma geliyor ?Lazım Kimlik´ diyor. Az önce neden okula gitmediğini sorduğum sorunun cevabını veriyor. Ben kendisine yine ?Tamam inşallah seneye´ diyorum. O da, inşallah diyor ve gülümsüyoruz birbirimize.
Diyeceğim, minik bir çocuğun yüreğine dokunmak için bazen aynı dili konuşmak bile gerekmiyor. Gülümsemenin lisanı yok ki?
Dilini bilmediğimiz, dilimizi bilmeyen insanlara güzel bakmak bile iletişim için yetiyor olmalı.
Çok kısa süreli de olsa minik kızdan aldığım derse gelince;
Kimliği olmadığı için okula gidemeyen, kitap kalemler içinde imrenerek dolanan minik bir kız çocuğunun geleceğine, hayallerine el koyan sömürgeci ülkeler?
İç savaşlardan kaçarak kurtulup, ondan sonra karşı karşıya kaldığı zorlukların içinde başka tür yeni savaşlarla yüzyüze bırakılan çaresiz insanlarımız.
Soruyorum sizlere; 21. asırda bu ayıp, günah bizlere yetmez mi?