Ünal Yamaner ağabeyi de kaybettik.
Çok severdim, kendisini.
Onun da beni sevdiğini bilirdim.
Dostluğumuz, tanışıklığımız çok uzun yıllar öncesine dayanır. Onun, Bandırmaspor Kulübü yönetiminde görev yaptığı yıllara uzanır.
Bandırmaspor Kulübü’nün, ekonomik açıdan çok zor durumda bulunduğu yıllarda, yönetimde “ateşten gömlek”i giyenler arasındaydı. Yönetimde bir dönem genel kaptanlık görevini de üstlenmişti.
Eşinin vefatı onu çok sarsmıştı.
Son yıllarda kendisi de sağlık sorunlarıyla boğuşuyordu.
Ne zaman Bandırma Şehir Kulübü’ne gitsem, karşılaştığımızda, “Ne haber Önder?” diye bana seslenişini unutamam. Yanına oturduğumda, genellikle Bandırmaspor’u konuşurduk. Yazılarımı, internetten çok sıkı takip eder, zaman zaman takım ve transferlerle ilgili bilgiler almaya çalışırdı. Çok iyi bir Bandırmasporluydu.
Her zaman güler yüzlüydü.
Bandırmaspor Kulübü’nün eski başkanlarından Recep Köroğlu’nun vefatından sonra kendisiyle konuştuğumda, “Recep başkan 83 yaşındaydı. Ben ondan iki yaş küçüğüm” demiş, son olarak bir süre Bandırma’daki bir özel hastanede tedavi gördüğünden söz ederek, sağlık sorunlarından kısaca söz etmişti.
Oğlu Ünsal’ı da çok severim. Çok iyi yetiştirilmiş, saygılı bir çocuktur. Ünal ağabey, çok iyi bir şirkette, önemli bir görevi başarıyla yürüten sevgili Ünsal’la gurur duyuyordu.
Bandırmaspor Kulübü yöneticiliği sırasında, gazetecilik görevimi yerine getirirken zaman zaman tabii ki, yönetime eleştiriler de yöneltmiştim. Son derece hoşgörülü ve eleştiriye açıktı. Hiç kızmadı, gücenmedi.
Ünal ağabeyi hep o gülen yüzüyle anımsayacağım.
Nur içinde yatsın.
Ailesine baş sağlığı diliyorum.
